Heumen

….een spreekwoordelijke kers op de taart 

Door Xavier Notermans

De aanloop naar zondag 3 december werd gekenmerkt door dikke mist en regen. Door sommige leden werd zelfs rekening gehouden met een mogelijk aflassen van de jacht, aangezien de minima richting de vorstgrens daalden. Zo ver is het echter niet gekomen: rond half 11 verplaatste stal Pedjeshof zich richting Heumen.

Aangekomen op manege ‘de Veerkracht’ stelde ik bewonderend vast dat er nog gezelschappen zijn waar niet te laat, maar juist te vroeg komen de norm is. In de schaduw van de wagen toebehorend aan stal van den Oord vonden wij een plekje voor paard en wagen. Gezamenlijk voegden wij ons vervolgens bij de aanwezige leden. Deze bevonden zich in de compacte doch sfeervolle kantine van de manege van Jan Janssen. De goede opkomst bewees maar weer eens dat de gemiddelde Midlandhunter zich niet laat afschrikken door een spatje regen of een zuchtje wind.

Dolf heette ons namens hemzelf, zijn vrouw en Robbert. Zijn woord van welkom werd gevolgd door de mededelingen van de Master Huntsman. Met 11 ½ couple of hounds was er een bescheiden meute aanwezig. Dick deelde ons naast die informatie de benoeming van André tot fieldmaster mede. André kende de rit goed en zou ons middels een veilige en vooral droge route door de soms drassige akkers heen leiden, aldus Dick. Hij attendeerde vervolgens één specifiek lid erop om dus vooral àchter hem te blijven: die wilde dat nog wel eens vergeten.

Na deze woorden gingen we te paard. Na een stukje hacken begonnen we in en rond een bos. Het tempo lag direct hoog en wie zich achteraan in de groep bevond zag de meute en equipage snel uit het zich verdwijnen. In hoog tempo zette de jacht zich voort tot we op een smal pad onder een hoogspanningsmast heen krulden. Het water stond daar af en toe dusdanig hoog stond dat galop werd verruild voor een looppas. En ofschoon de mist was opgetrokken in Nederland, zorgde de stoom die van onze paarden omhoogsteeg voor een ogenschijnlijke plaatselijke mistbank: een fraai gezicht.

Het beboste landschap maakte plaats voor een opener landschap. De oplettende ruiter herkende hier en daar en flard van de Hubertus Jacht, maar dat mocht niet deren: het was een uitstekende route. De route bracht ons langs de maas, over dijken, bruggen en onder viaducten. Uiteindelijk scheidde slechts een uitgestrekt en goed met sloten gevuld weiland ons van de sherry stop. De eerste sloot lag direct aan het begin en zoals het een goede gastheer betaamt deed Dolf een gedetailleerde bodeminspectie alvorens hij bereid was om de rest van groep het veld in te sturen. De oplettende voorzitter was dit niet ontgaan en zette de inspectie kracht bij door deze nog eens over te doen. Zo was er geen enkele twijfel mogelijk over de geschiktheid van het land en kwam ieder betrekkelijk veilig en voldaan aan op de sherry-stop.

Tijdens de stop werd voor het eerst duidelijk dat het redelijk fris was: te paard werd dat gauw vergeten. De laatste run was van eenzelfde kwaliteit als de eerste twee en zorgde voor een spreekwoordelijke kers op de taart. Dit alles werd nog eens benadrukt door Dick die in zijn nawoord termen als ‘uitermate uitstekend’ en ‘subliem’ liet vallen.

Woorden die ik alleen maar kan onderstrepen. Bedankt aan allen voor de organisatie en tot de volgende!

Xavier