…ik denk dat hij gewoon een beetje jaloers is op mijn topper…
Door Floor Janssen (van Rugzak Roos)
Bij aankomst zag het er al vrij druk uit veel trailers langs de weg. Na wat gedronken en gegeten te hebben gingen we een paar jaar terug in de tijd met Fons hij hield een lange speech, het belangrijkste vond hij dat zijn kinderen hun blauwe kraag zouden krijgen. Daarna vertelde Dick nog over de huishoudelijke zaken en toen ging hij iemand aan wijzen om dit verhaaltje over jacht Wellerlooi te schrijven. Terwijl Pien stond te schuilen achter mij was ik de gelukkige die dit verslag mocht gaan schrijven.
We gingen snel van start omdat Duncan en Duval direct vertrokken omdat ze al een tijdje niet mee waren geweest, ellen moest meteen al hard vooruit om deze honden terug te halen.
Op een van de eerste sloten ging het helaas al mis voor Robbert, zijn paard sprong meer omhoog als naar voren draaide nog halverwege in de lucht met als gevolg dat hij er vanaf viel. Daarachter aan sprong Celine, haar paard moest die van robbert ontwijken het paard wilde links en zij rechts waarnaar zij er helaas ook af viel.
Kees zat me onderweg nog te klieren dat ik een lelijke pony heb maar ik denk dat hij gewoon een beetje jaloers is op mijn topper.
Het was erg gezellig in het veld, het waren mooie weilanden waar we overheen reden met mooie sloten.
De sherry stop was weer uitstekend verzorgd door Gerard, lekkere Spareribs, gekookt eitje, port en nog veel meer lekkers.
We stonden op het punt om te vertrekken iedereen zat weer op het paard toen mijn pony ineens vooruit vloog, ik achterom keek en zag dat robbert opnieuw een probleempje had, hij lag onder zijn paard in de sloot (gelukkig een droge sloot). Ook dit liep gelukkig weer met een sisser af, en ook hij reed de laatste run weer gewoon mee.
En toen arriveerden we bij een grote sloot waar ik aan Pien vroeg of mijn pony het wel zou redden waarop Pien zei ” ogen dicht en gaan met die banaan ” en daar gingen we. Blij en veilig aan de overkant moesten we snel verder naar de kill. Bij de laatste grote sloot bleef een van de jonge hondjes die voor de eerste keer mee was achter, hij wist niet hoe hij deze sloot over moest komen. Na de kill heeft de equipage samen met de rest van de meute dit hondje opgehaald bij de sloot.
Nadat Dick zijn eindpraatje had gehouden liep hij weg, en zag je Fons al kijken of hij niet iets vergeten was. Gelukkig vertelde Dick snel dat er nog iets te vieren was en kreeg Xaviér zijn blauwe kraag uitgereikt. Waarop Xaviér ook nog een mooi woordje vertelde, deze speech duurde wat korter als die van zijn vader Fons.
Na het eten zijn we moe maar voldaan naar huis gereden.
Het was een super leuke jacht met als hoogte punt die grote sloot waarbij ik veilig aan de overkant ben gekomen.
Bedankt allemaal!
Floor