Jagen bij de Midland Hunt voelt als een warm bad en luisteren naar Frank Sinatra.
door Madelien Kindt
Lieve jachtvrienden, jachtvriendinnen,
Laat ik jullie even meenemen naar een zekere zondagmorgen. Fris als het was kwamen de stralen van het toen nog bescheiden en bleke winterzonnetje, ondeugend tussen mijn gordijnen piepen.
Ik voelde me daarentegen wat minder fris. Met een lichte kater die mij herinnerde aan de avond daarvoor begon ik de zoektocht door mijn kamer naar mijn jachtkledij. Ik jaag helaas niet vaak mee, maar wanneer ik dat wel doe, sta ik altijd op met dezelfde gezonde zenuwen. Ontbijten en logisch nadenken wordt hierdoor bemoeilijkt.
Een aantal wederkerende gedachten:
– Waarom zit die rijbroek nog steeds zo strak?
– Waar heb ik mijn schone was gelaten?
– Waarom zegt mama altijd dat ik voorzichtig moet doen?
– Ik moet echt een keer mijn kamer opruimen.
– Waarom ruiken mijn sokken naar bier terwijl ik gister wijn gedronken heb?
Eenmaal aangekomen op stal stond Robbert al klaar met de trailer. Ik mocht vandaag met hem meerijden. Hij had er goed op gehamerd om op tijd te zijn. Stipt om 10:00 begonnen we met het laden van de paarden. Heel fijn dat Mike ook meteen meewerkte (niet dus). Maar met de hulp van Remco en Robbert gaf Mike uiteindelijk toch op en konden we vertrekken. In de auto kwamen er vele berichten en belletjes binnen of de jacht wel door zou gaan; het had immers gevroren en de weilanden waren voorzien van een wit laagje. Eenmaal aangekomen op de gezellige manege van Jan Janssen zagen we dat het bleke winterzonnetje haar werk aan het doen was. De bovenste witte graspuntjes kleurden langzaam groen. Genietend van heerlijke broodjes, het gezellige gelach van Janneke en een goede borrel sta ik met Sjaak te praten als Dick mij vraagt om wat te schrijven over de jacht.
Dat maakte dat Sjaak en ik tot de conclusie kwamen dat je gebeurtenissen beter gaat ervaren en je je zintuigen meer activeert wanneer je er bewuster over gaat denken en over gaat schrijven. Speciaal voor de grijze bolletjes onder ons, de verzopen studentenbreinen zoals die van mij en mensen met een slecht geheugen in de ontkenningsfase; een uitgebreid jachtverslag over jacht Heumen, vanuit mijn perspectief.
Het klinkt soms zo vanzelfsprekend, maar het is echt zo. Ik dwong mezelf goed mijn ogen en oren open te zetten deze dag. Niet alleen voor een leuk en goed verslag, maar ook voor mijzelf. Waneer mensen mij vragen wat we werkelijk doen met het rijden van slipjachten kan ik vaak wel een goed antwoord geven. Wat mij echter vaak niet lukt, is het overbrengen van het gevoel en sfeer die er altijd heerst. Jagen bij de Midland Hunt voelt immers als een warm bad en luisteren naar Frank Sinatra.
Leden zijn in elkaar geïnteresseerd en weten wat er in elkaars leven speelt. Bij ons geen oppervlakkig geklets of geroddel. In het jachtveld houdt iedereen elkaar nauwlettend in de gaten en is er altijd begrip wanneer iemand even wat minder ontspannen op het paard zit. Alleen mensen die aanwezig zijn, snappen waar ik het over heb. Voor buitenstaanders is het begrijpen van deze typerende sfeer slechts mogelijk wanneer zij een jacht bijwonen.
Bij aanvang van de eerste run was goed te zien waar de zon al wel en niet was geweest. Het was toch goed oppassen op bepaalde stukken. De bodem leek soms wat hard, maar vooral op de stukken waar de zon had geschenen, was het volledig ontdooid. De witte stukjes dienden rustig bereden te worden. Over het viaduct vind ik altijd een beetje spannend, maar het bracht ons bij prachtige groene percelen met tussendoor wat sloten.
André Olthof was fieldmaster voor die dag en leidde ons als een echte man door het gebied. Hij keek goed achterom of iedereen bij kon blijven en zocht voor ons de beste route uit, zonder volledig van de getrokken geurspoor af te wijken. Bij sloten zocht hij de goede kant en bij akkers de zachte stukken. Die zelfverzekerde blik staat nog goed op mijn netvlies. Dat maakte dat ik goed kon genieten van de omgeving en de honden. Andre had immers de beste route gezocht en iedereen kon in mijn ogen er ontspannen achteraan rijden.
Ondertussen rook ik een bekende geur. “Het is toch niet… nee, vast niet. Jawel, ik ruik het toch goed! De onmiskenbare geur van mannelijkheid, een gulle lach en Davidoff: het was Dolf!” Terwijl ik de eer had om een tijdje naast hem te mogen rijden, staken veel mensen hem een veer op de hoed. De jacht verliep namelijk vloeiend en de sfeer zat er heel goed in.
Ik vind het soms een beetje lastig om de verschillende runs te onderscheiden en om precies aan te geven wanneer iets gebeurd is. Ik herinner me een stuk (ik weet dan wel weer dat het vóór de sherrystop was..) waar veel sloten elkaar opvolgden en het veld een beetje opgedeeld raakte. Toen iedereen weer bij elkaar was gekomen en alle hondjes weer met de huntsman herenigd waren, zag ik veel vrolijke gezichten. Zo heeft iedereen een eigen manier van jagen. Het veld is redelijk gemêleerd deze dag met zowel ervaren, als minder ervaren ruiters en paarden. Iedereen bespreekt na zo’n run met vele sloten hoe het gegaan is. De rust wordt altijd bewaard en het is dan heel fijn om op spannende momenten even met iemand mee te liften.
Bij het viaduct werd er een borrel aangeboden door Robbert. Heerlijk om even onder het genot hiervan op te warmen.
Ik vind het altijd leuk om te zien dat enkele minuten voor ons de sliptrekker weer vertrekt. Mijn paard Mike houdt dat goed in de gaten. Heerlijk paard is het ook. Vanaf de dijk hadden we ondertussen ontzettend veel bekijks gekregen. Ook vanachter het raam stonden veel bewoners te zwaaien. Heel belangrijk: altijd terugzwaaien 🙂
Bij de sherrystop merkten we pas hoe fris het was. In de schaduw was het toch wel rillen. Gelukkig stonden er lekkere hapjes en drankjes op ons te wachten. Met koude handen liet ik mijn telefoonscherm kapot vallen tussen de boerenkool. Mijn vader heeft met zijn achtergrond mij laten inzien hoe interessant boerderijen zijn en dat er veel meer achter zit dan alleen wat stallen met koeien. Dat hoef ik de meeste leden van de Midland Hunt natuurlijk niet uit te leggen, maar ik als stadsmeisje met weinig klei in de oren moet toch blijven leren. Hier zag ik waar boerenkool vandaag kwam, voordat ik het zou kopen in de supermarkt.
Het verloop van de jacht na de stop vind ik altijd bijzonder. Misschien omdat sommige van ons (waaronder ikzelf) de wijn- en portflessen van binnenuit nader bestuderen, maar op een of andere manier zijn de scherpe randjes er dan af. Het tempo lijkt soms hoger te liggen, minder angst en nog meer gelach. De ene na de andere sloot volgde en ik werd door Mike als een prinsesje op zijn rug veilig naar de overkant van de sloten gedragen. Iedereen leek zichtbaar te genieten van de route en met de komst van de schemer kregen de bosranden alle kleuren van de regenboog. De perfecte bodem en het vloeiende verloop van de jacht maakte iedereen bijzonder goed gestemd.
De kill is immer een mooi moment, waar traditie en zweet samenkomen. Ook nu, zo tegen de bosrand stond iedereen keurig opgesteld en had iedereen goed zicht op het hondenspel. Mijn paard staat bij Dick gestald. Vaak zie ik hoe liefdevol en zorgzaam hij bezig is met de honden. Maar steeds vind ik het weer bijzonder dat hij elke hond bij naam kent en altijd weer de honden bij elkaar krijgt, zoals een echt huntsman betaamt. De geur van pens betekent helaas weer het einde van een mooie rit. De laatste keer de bosgeur goed opsnuiven, voordat de hoefjes weer op het asfalt klinken.
Toen we weer bij de manege van Jan arriveerden, was het al flink afgekoeld. Gauw het paard voorzien van een lekkere deken en op de trailer laden, daarna weer worden begroet door de warme kantine. De warmte is het besef dat alles goed is gegaan vandaag.
Tijd om in te kakken samen met Bo, Tobias en Cindy. Helemaal rozig mochten we genieten van het heerlijke jachtmaal. Janneke druk in de weer met plastic en redderen en iedereen naar het buffet roepen: ‘Je moet wel goed eten kind!’. Nou dat laat ik me geen 2x zeggen. Ik voel me dan zo’n vreetbeer als ik nog een keer wil opscheppen, dus houd ik me in. Maar dan zie ik de twinkelende ogen van Bo, die ook nog wel een bordje lust. En zo voel ik me minder bezwaard om nogmaals naar de dampende schalen te lopen.
Onze geliefde huntsman sluit af met een evaluatie van de dag en zei goed te kunnen zien dat er veel tijd en energie in de jacht gestoken was. De honden hadden het voortreffelijk gedaan.
Hierna bleef het jachtcomité hangen en mocht ik van Janneke wat overgebleven eten meenemen. Neem van mij aan dat je een student de volgende dag met weinig dingen blijer kan maken dan opgewarmde restjes van een heerlijke jachtschotel. Genietend van de boontjes die een nachtje hadden kunnen besterven, denk ik terug aan de heerlijke dag die ik, en samen met mij, veel anderen hebben gehad.
Dank hiervoor!
Liefs en een dikke zoen, Madelien Kindt