Georganiseerd door Janneke en Jan Janssen, Inge de Mönnink en André Olthof
Verslag: Yente Bruynel, foto’s Peter Zwaan.
Zondagochtend worden we al vroeg verwacht in de Buurderij te Overasselt voor de meet.Het blijkt een prachtige ochtend met Hollandse luchten en alleen de aanrijdroute is al een uitje op zich.
De Buurderij vult zich met tweedcolberts en Jan Janssen neemt het woord om ook namens André en hun partners iedereen welkom te heten. Jan is zichtbaar zenuwachtig maar dat is waarschijnlijk om andere redenen dan waarom ik zelf lichte spanning voel; De jacht zal vol sloten en heggen zitten is mij ingefluisterd…..
Ben ik hier wel klaar voor? De sonneurs blazen ons moed in en 34 ruiters en amazones gaan vervolgens te paard. We hacken met 12 ½ couple of hounds voorop richting de kerk van Overasselt. Perfect getimed komt bij aankomst van de stoet de pastoor met misgangers naar buiten waar ook hij ons welkom heet en het woord geeft aan Johan van de Vorst. Johan vertelt het verhaal van st. Hubertus, de patroonheilige van de jacht die zijn naamdag op 3 november viert en waar omtrent die tijd de Hubertusjacht, officieel de eerste jacht van het seizoen, wordt verreden. We worden allen gezegend met het wijwater van de pastoor en stilletjes bid ik dat het me zal helpen vandaag.
De eerste run start aan de rand van de maas waar over een flinke lengte hekken zijn geopend om ons er door te laten. Al snel zien we met lede ogen toe hoe tot 2 keer toe in de verte een aantal koeien dol draait door onze aanwezigheid en dwars door het prikkeldraad loopt. We gaan meteen in een flink tempo en ik blijk niet de enige te zijn met een fris paard vandaag. Doordat het zo weids en zonnig is hebben we veel zicht de honden en de equipage. Naarmate de run vordert raak ik de volgorde der gebeurtenissen enigszins kwijt en ik vraag me af hoeveel adrenaline een mens aanmaakt tijdens zo’n jacht.
We gaan een dijk op, een helling af, er volgen sloten waar je wel-, en sloten waar je niet omheen kunt rijden, grasland, aardappelveld, stukken straat (waar de verkeersregelaars ons behoeden voor gevaar), een viaduct en dan zijn daar “de heggen”! Verstand op nul, blik op oneindig en ja hoor, zonder kleerscheuren gehaald! Nog maar net bekomen van de opwinding zie ik plotsklaps een best brede diepe sloot onder me doorschieten. Direct gevolgd door een stevige boom op 30 cm van m’n linkerknie. Ik ga warempel geloven dat de zegeningen hun werk voor me doen vandaag.
Ergens de afgelopen kilometers is de 2e run ook al begonnen, want we komen aan bij de sherrystop.
Inmiddels is de zon verdwenen en er staat een zuur windje waardoor ik me afvraag of het wel zo paardvriendelijk is wat we nu doen maar nadien staan de paarden er nog net zo rustig bij dus mijn bezorgdheid is waarschijnlijk ongegrond. Er zijn flink wat mensen bij de sherrystop die fijn verzorgd is door Danielle van Elzen en iedereen lijkt zich ook hier goed te vermaken.
Tijd voor de laatste run. Best wel koud inmiddels maar dat warmt vanzelf op omdat ook nu het tempo weer stevig is. Plotseling paniek; op een smal pad staan we ineens allemaal stil, de whippers racen als een ambulance over de vluchtstrook heen en weer terwijl het ons niet duidelijk is wat er aan de hand is. Later blijkt dat op dat smalle pad 2 tegemoet komende ruiters waren waarvan 1 paard naar een hound sloeg de vervolgens knock-out ging. Allerijl komt de houndservice de hond ophalen en uiteindelijk herstelde die zich weer snel en kon weer aansluiten bij de meute zelfs, maar even was het een beangstigend tafereel.
Nog meer grasland, het terrein van de manege van Jan en Janneke en een sloot met afmeting “kanaal” volgt. (gelukkig kon ik dat kanaal omzeilen).
De honden komen even bij in het water, wij hebben ook even een rustpunt, en dan begeven we ons plotseling in een voor velen onder ons, Walhalla van sloten. Breed, smal, zichtbaar en onzichtbaar maar allemaal met een prima landingsbaan en wie nu niet meedoet mist echt iets dus vertrouw ik op de bemoedigende woorden van mijn omstanders en ga.
Wat een geweldige bezigheid is dit! Wie komt er nou op zoveel mooie plaatsen in Nederland en geniet zo van paard, honden en natuur als wij?
En dan is daar is de kill. We hebben 21 km gereden en gingen op z’n hardst 39 km p/u. Dick hangt de pens in een solitair staande eik en we kijken in een grote kring toe hoe Laura ingewijd wordt met vegen pens over haar wangen en vervolgens zien we de honden de grote stukken pens verslinden. Van de kilometer terug naar de trailers hacken verwacht je misschien dat dat in stap zal gaan, na deze jacht vol voldoening, maar met Jan de sliptrekker op kop lijkt het meer op de ponyclub op zomerkamp.
Het was een heerlijke dag die afgesloten werd met een jachtmaal in de Buurderij.
Eenmaal thuis blijkt dat er nauwelijks modder aan m’n paard en het tuig te zitten en realiseer ik me dat de bodem vandaag van een geweldige kwaliteit was. Als dit de voorbode van het komende seizoen was: Laat maar komen dan!
Yente Bruynel