Asten

De jacht Asten door de ogen van een Whipper-in!

Door Ellen Janssen, foto Rob Fritsen

De dag begon al vroeg op de Brandenburgh. Brood smeren, appeltjes schillen en dan zorgen dat de kids op tijd op school aankomen.

De avond ervoor nog met Roos geappt over de vertrektijd. Pien en Lieve gingen ook gezellig mee, want er heerst waarschijnlijk een bepaalde schoolziekte tussen de jeugd van de Midland Hunt. Natuurlijk waren ze ruim op tijd om de paarden te wassen en klaar te maken. 20 minuten voor vertrektijd toch maar eventjes naar de Ooij gebeld waar mijn “meestal te late vriendin” bleef.

“Je weet dat de jacht vandaag is?” zeg ik licht geïrriteerd tegen haar…

“Je weet dat de meet om 12.00 uur is?” kaatste zij de bal terug….

Ik deed daarna alsof ik door een tunnel reed….KOLERE…voor niets in de 6e versnelling vanochtend.

De paarden gingen prima op de trailer (wat je van de terugweg niet kon zeggen) en we gingen wat aan de vroege kant richting Asten. Toen we de A73 op gingen zette ik ter voorbereiding van de carnaval alvast wat Groesbeekse schlagers op. Die ik vervolgens kon gaan zitten vertalen. Aangekomen in Asten met de vrollies sprak Roos al een aardig woordje Grûsbeks.

148596593534618_44499408_1280

De ontvangst zag er zoals altijd gelikt uit bij manege Heijligers. Lekkere broodjes en een glaasje port gaan er altijd wel in.

Nadat we al wat appjes van Paul hadden gekregen over een nieuwe eerste run met kleine grote en heule grote sloten was ik erg benieuwd wat er komen ging.

De whippers-in voor die dag waren: Sjaak, Nelewart en ik zei de gek. 24,5 couple of hounds waar we vandaag op moeten letten. Onze field was Ad werd ons verteld in de mededelingen van huishoudelijke aard.

Na de toespraak van Dick ging hij naar mijn “meestal te late vriendin” om te vragen of zij het jachtverslag wilde schrijven. Zij had daar natuurlijk een briljante smoes voor bedacht. Iets met notulen…….Dus was ik “de Sjaak” ….zeg maar eens nee tegen de Master.

Het werd tijd om te paard te gaan. De honden van de vrachtwagen en nu werd het serieus. De snelle waren er vandaag ook bij werd de equipage verteld. Opletten dus! Vooral bij het wachten voordat ze gaan jagen is het moeilijk deze “goodies”bij je te houden.

De hondjes gingen goed van start. Kom maar op met je heule grote sloten dacht ik. Een haasje in de eerste run. Duke mocht even zijn benen strekken. Deze haas volgde keurig Jan’s slip spoor. Niks aan de hand dus. De akkers waren zwaar voor de paarden. Duke wordt hier alsmaar heter van.

De tweede run begon op een erg nat veld. Ik zag dat Sjaak en Nelewart Dick op de hielen zaten en heb het veld in stap genomen. (In mijn achterhoofd telkens weer: “rustig aan Duke, morgen moet je het slip ook nog trekken”). Snel de weg op om de achtervolging voort te zetten. De “snelle” hadden de vaart er behoorlijk in en dan moeten we er flink aan rijden om ze bij te kunnen houden.

De sherrystop kwam in zicht. De hondjes gingen prima in hun “kooi” waar Marian en Monique al klaar stonden om ze er ook in te houden. Na al die lekker hapjes gemaakt door de hele familie Sonnemans, nog een portje (of 2)

Weer te paard voor de 3e run. De honden hadden er nog steeds zin in. Want tijdens het hacken moesten we ze telkens waarschuwen niet te ver vooruit te gaan. Op de “and Go” van Dick gingen ze er weer vandoor om aan de laatste run te beginnen door het bos.

Aangekomen bij Jan werd er geteld, geteld en weer opnieuw geteld. We waren er een kwijt! Na wat speurwerk kwamen we er achter dat het Duncan was. Een van de snelle…Deze komt van de JVS. Daar was hij al moeilijk in pack te houden. Gewend dus om een ommetje te maken in zijn eentje.

Leontine, Sjaak, Bo, Cees en zelfs Yente gingen op zoek. Nadat Dick zich het rood op de kaken had geblazen. Dook hij ergens tussen de struiken op. Dick blies 3x kort op de hoorn om de zoekers terug te blazen. Dit scheen niet bij iedereen bekend….

In de toespraak van Dick tijdens de afterhunt is dit nog even uitgelegd: 3 korte stoten betekend: we hebben ‘m! Terughackend naar de vrachtwagen nog even een drafje over het viaduct. De vrachtwagen in zicht en de hondjes gaan er als vanzelf op. Duncan niet meegeteld. Mijn job zit er op.

De afterhunt was prima en mijn tafelgenoten gezellig. We vertrokken veel te laat weer richting Groesbeek. Waar de andere paarden al ongeduldig op mij stonden te wachten. Ze hadden honger. Met Roos nog een afzakkertje genomen en toen mijn bedje in. De volgende dag zou ik samen met Duke de slip trekken voor de triple B…spannend…

Bedankt familie Sonnemans voor deze Grandioze dag!

Jullie Whipper-in Ellen.