Slipjacht Landhorst

En dan vertrouw ik volledig op mijn paard….

Door Fleur Jansen

Het is zondagochtend 21 oktober, de enorme spierpijn van vorige week is goed en wel uit mijn systeem en de volgende dient zich waarschijnlijk alweer aan.

“Heb je er zin in schatje”, wordt er gevraagd. Nou zin….zin?  Zin is groot woord. Maar de buikpijn, de natte handjes, de klotsende oksels en met name het korte lontje worden wel al minder, toch poepescheetje (lees Frank)?

Hup het bed uit; naar buiten de paarden voeren, de honden & de katten, en dan met het gezin aan de ontbijttafel. Met mijn superdeluxe, spikspliternieuwe ultra charmante blokjesbeugel is eten geen pretje (en praten trouwens ook nog niet).  Kreeg je eerst geen hap naar binnen door de (jacht)spanning, is het nu wel door dat metalen geval. Maarja wie mooi wilt zijn……

Om 10.15 uur staat iedereen bepakt en bezakt klaar om te gaan. Paarden op wagen, kinderen op de achterbank en we vertrekken richting Beek Ubbergen om de meiden bij mijn ouders te droppen.

Daar nog even gauw naar het toilet (het wordt al minder, pas de vierde keer vandaag) en dan door naar Landhorst. Onderweg natuurlijk bekvechten in de auto dat we over Duitsland hadden moeten rijden. Maarja voor degene die Frank nog niet zo goed kennen….tikkeltje eigenwijs is tie wel.

Aangekomen in Landhorst worden we direct door de gastheer en gastvrouw ontvangen op een gezellig plekje midden in het dorp. De kern van het dorp staat al snel vol met trailers en vrachtwagentjes (we rijden vandaag met 29 ruiters), dus we trekken veel bekijks bij de dorpelingen.

Het ontvangst is goed geregeld met koffie & thee, belegde broodjes en natuurlijk echte Brabantse worstenbroodjes. Heerlijk!! Als je het kunt eten tenminste….

Chris vertelt enthousiast over zijn prachtige jacht in het betoverende Landhorst. Mooie open velden, stukken bosschage en 24 leuke slootjes. Het begin klonk leuk, maar bij de opmerking over die 24 sloten werd ik direct minder enthousiast. Dick geeft me een bemoedigend kneepje in mijn schouder, “leuk he Fleur”.  Nou, helemaal top dit.

Vervolgens horen we van Dick dat vandaag met 13,5 couple of hounds jagen, waarvan 7 jonge hondjes. De omstandigheden zijn goed, wellicht wat aan de warme kant. Er zit geen water in de sloten dus we zullen af en toe de honden even wat moeten laten drinken bij de houndservice. Yes denk ik, extra rust momentje om even op adem te komen.

Met bijna trillende handjes ga ik mijn paard Hail zadelen. En zoek vervolgens direct mijn chaperon Ton van Bussel op. Hij vertelt me direct over dat er een aantal kleine greppeltjes in de jacht zitten, die je soms niet zo gauw ziet. ´´Maar let altijd goed op de sliptrekker en op de honden, dan zie je wat er komen gaat´´.

We zijn klaar voor de eerste run en dan is er wat onrust voorin. De honden zijn het spoor even kwijt om het vervolgens ook gauw weer te vinden,  en dan gaan we van start. Wij rijden vrijwel achterin en dat is prettig. Qua tempo voor mij en om alles te kunnen overzien. En al gauw komen we inderdaad bij zo´n verraderlijk greppeltje, maar meerdere ruiters om mij heen geven mij een seintje. Vervolgens nog een paar mooie weilanden en akkers, alles prima te doen en dan is de eerste run ten einde. De hondjes kunnen even bijkomen in een enigszins natte, modderige sloot.

De tweede run wordt ingezet en we komen al vrij snel bij een (ik ken de officiële benaming niet, maar ik noem het een doorloopsloot) doorloopsloot. Groot, diep en (gelukkig) zonder water. Ik kijk naar Ton: hoe gaan we dit doen?? Achter mij hoor ik mensen al roepen ”Fleur, rechts is de duiker”. Maar ik krijg een GO en moet schuin indalen en dan omhoog. Doen we! En dan vertrouw ik volledig op mijn paard die dit trucje natuurlijk al honderd keer heeft gedaan. Hup uit de doorloopsloot, direct nog sloot over. Die had ik even niet verwacht, maar gaat in één moeite door.

We naderen het einde van de tweede run. We zien het veld nog een slootje pakken heen en weer, maar we besluiten als achterhoede aan te sluiten bij Jan Rijk, die aan het eind van veld staat te wachten. De honden hebben het spoor goed te pakken, ik zie ze mooi slingerend door het veld richting Jan gaan. Erg leuk om te zien maar vooral prachtig om te horen.

We hacken een stukje en komen dan aan bij een mooie boerderij, wat het ouderlijk huis van Chris blijkt te zijn. Hier staat een mooi verzorgde sherrystop op ons te wachten. Het touw staat ideaal gesitueerd voor de paarden dus allemaal perfect georganiseerd door de gastheer.

Als we vervolgens weer te paard gaan en de derde run wordt ingezet, ben ik redelijk ontspannen. Ik weet een beetje wat ik kan verwachten. Maar dan hoor ik Ton zeggen; “Fleur, er komt een iets breder slootje aan”. Ik draai me om want iets in z’n stem zegt mij dat dit niet zomaar een “slootje” is. Ik zie de fieldmaster als eerste gaan. Okay Ton, grapjas, dit is geen “slootje”.

”Gaan we of gaan we niet, zeg jij het maar”? Laten we het maar doen, is mijn antwoord. Ik moet even wachten gezien er nog een aantal voor mij staan. Rechts zie ik nu ook de duiker…..Nee, kom op Jansen, je kunt dit. En hoppa, indalen….springen, galopsprong en nog een sloot.

Frank was er al overheen en die hoor ik roepen; “Kei goed Jansen”. Ton zat achter mij en glimlacht, goed gedaan. En zo spannend als het was, zo snel is het weer voorbij en gaan we in volle galop verder.

Vervolgens komen we in een aangeplant veld aan, het gewas staat ongeveer op zo’n 50 centimeter schat ik in. En nu geniet ik echt met volle teugen van het schouwspel voor mij. De hondjes die met hun koppies boven het veld uitkomen, en zich bijna springerig voortbewegen.

Aan het eind van de derde run verzamelen we ons voor “the kill”. En ik had nog gehoopt om onder de traditie met de pens in je gezicht uit te komen, maar helaas. Volgens mij had iemand Dick van te voren nog ingeseind om mij niet te vergeten, dank daarvoor. Ik krijg de felicitaties voor mijn eerste officiële jacht en de pens over mijn wangen. Vervolgens mogen de hondjes smullen van hun welverdiende traktatie.

Ik ben kei trots op mijn paard en stiekem ook best trots op mezelf! We hebben uiteindelijk 23 van de 24 sloten gesprongen.

Chris & Anja, bedankt voor deze ontzettende leuke & mooie jacht en ervaring. De eerste officiële jacht blijft je toch altijd bij.

Daarnaast wil ik direct van gelegenheid gebruik maken om ook alle lieve mensen van de club te bedanken, die mij de afgelopen (oefen)jachten zo hebben gesteund en geholpen. Lieve woorden in het veld van; “Je doet het goed”, “Gaat het goed”, “Als je het eng vindt, kom maar bij mij rijden”, etc. En natuurlijk in het speciaal Ton, die voorlopig nog niet van mij af is. Ik blijf nog een tijd lekker vertrouwd met jou rijden. En natuurlijk mijn Frank! Voor het ongedwongen lidmaatschap ����, je vertrouwen en het geduld.

Tot de volgende!