Dat is wat ik altijd zo mooi vind, het onverwachte trotseren!
Door Sjaak Malestein
Wat was het weer puzzelen en meten bellen en vragen en pushen en slijmen voor de jachtcoördinator om weer een jacht te kunnen rijden in dit o zo te natte jachtseizoen.
Maar met het doorzettingsvermogen van Cees van der Heijden en Wim Dille en als gastheer Ton van Bussel hebben we toch een heel mooie bosjacht kunnen rijden.
Met de kennis dat het een bosjacht zou worden had ik al besloten m’n kleinere jachtpaard mee te nemen die gemakkelijk stuurt en behendig is in het bos.
Ik vind het altijd fijn om de avond ervoor al alles zo veel mogelijk klaar te zeten als kan, dan kan ik de volgende morgen alles relaxed doen, want het is toch bijna twee uurtjes rijden, mede daar Elly altijd de financiën doet en er graag als één van de eerste is. Nu..dat lukte weer en zo arriveerden we om ca. 11.15 uur bij het gezellige café Thijssen waar ik één van mn eerste jachten verreden heb,
Denkend aan toen aan Willem Vereiken, Jacques …. en Johnny van de Crommeacker. Wij kwamen net na Wim Dille aanrijden en parkeerden onze auto achter zijn trailer waar Wim zijn paard ons uit de trailer aan keek omdat hij gewoon andersom in de trailer staat, ha ha.
De gezelligheid en rumoer begon met het binnenkomen van de jachtruiters te stijgen en natuurlijk nuttigden we een heerlijk worstebroodjes, koffie en een portje. De gastheer Ton ging zn woordje doen dit al snel overdragend naar de organisatoren uit het veld. Na de nodige mededelingen en een woord van dank aan de organisatie togen we naar onze paarden.
En na de stirr-up bij de muziektent ging het op naar de 1e run net buiten het dorp.
De honden hadden er zin in, het was goed weer voor ze, redelijk koud en vochtig, goed voor een goede scent.
Met gehuil van herkenning van de scent vertrokken ze na vrijgave van de Master en Huntsman.Als whipper-in nam ik mn plek in en het selecte gezelschap in het veld volgde met geneugt.
En waarempel de bodem was eerst niet slecht, de slimme vos had goed het terrein besnuffelt en zn route nauwkeurig gekozen in de berm van beek en sloot.
De 1e run verliep bijzonder goed en eindigde op een plek die me wederom aan het eerder genoemde drietal deed denken en wel nu hun scrobbelaar.
Daar hebben we dan ook met elkaar een slokje op genomen.
Zoals voorspelt kwam in de tweede run het bos aan de beurt en dat was werkelijk een plezier, de honden gingen razendsnel en behendig door het bos,
Het was een lust om met mn paard de uitdaging aan te gaan de honden bij te houden en je weg snel door het bos te kiezen, over kleine greppeltjes, boomstronken takken op de grond en bukken voor laag hangende takken.
Iedereen had dan ook bij de check-up een stralend rood gezicht van plezier en inspanning, ook het 2e deel van de 2e run ging net zo heerlijk en alle honden werkten tot in detail de scent uit. Het 3e deel was blijkbaar iets moeilijker voor de honden, of ies had het spoor doorkruist, want bij de vos aankomend misten we vier honden. Werk voor de equipage!
Altijd weer moeilijk om ze terug te vinden en Dick maar blazen op zn packhorn, want Leontien stond ergens? Met drie honden.
Ik ging op speurtocht en een stuk het bos in vond ik een hond die ik uiteindelijk met mn paard naar de meute kon drijven, dit met hulp van het geluid van de packhorn. Toen Leontine opgezocht die me zei dat Dick blazen moest .
Ik zei dat hij zich al blauw blies maar het te ver weg was. Terug naar Dick kwam deze al met zijn meute terug het bos in al blazend en zo kwam alles weer goed.
Op naar de stop, deze was weer heel goed door Gerard verzorgd, maar omdat we bezweet waren en in de koude wind stonden begon een ieder toch goed af te koelen. Dus snel weer te paard en op naar de 3e run.
Toen bleek dat het op de akkers in Brabant ook heel nat is. Gelukkig was de run ook kort, dus hebben we in vertrouwen de honden laten gaan en zijn we meest in stap door de blup gegaan. Aankomend bij de vos zijn we op een mooi veldje vlak aan het dorp gaan killen en kregen de honden die hun werk weer uitstekend hadden gedaan hun verdiende pens. Altijd mooi om in etiquette met respect voor de honden, onze paarden en elkaar de jacht af te sluiten.
Na pratend nog een klein stukje naar de trailers, iedereen wacht keurig tot de honden in de vrachtwagen zitten en waarna afzadelen, paarden verzorgen en opruimen.
Wim doet z’n paard in de trailer, welke zich direct weer omdraait en me tevreden staat aan te kijken. Ik heb dat brave dier maar een paar wortels gegeven.
Na nog een gezellig samenzijn met elkaar en heerlijke erwtensoep met een broodje togen we nadat we de organisatie hartelijk bedankt hadden tevreden huiswaarts.
Het gold weer: de thuisblijvers hadden het ongelijk.
Het was werkelijk weer een mooie op zich zelf staande jachtdag.
Dat is wat ik altijd zo mooi vind, het onverwachte trotseren!
Thuis gekomen paard verzorgen, alles schoonmaken en opruimen, Elly heeft dan al lekker de haard aan en met een jachtbittertje in de hand, benen op tafel een beetje nagenieten en wegzakken…welterusten en tot de volgende jacht?
Dank aan Ton, Cees, Wim en alle vrienden en vriendinnen die aanwezig waren.
Sjaak.