Met trots zal ik deze kraag in het jachtveld dragen
Door Jessy Brouwers
Vroeg in de ochtend eerst nog even naar Schiphol rijden voordat de voorbereidingen van het vertrek naar de jacht konden beginnen. Gelukkig op tijd terug . Deze jacht heb ik mee mogen voorbereiden met Cees van der Heyden en Herman van Gils, de sliptrekker voor deze jacht.
Aangezien de bodem erg nat (taboe woord van 2018) was, moesten we meer uitwijken naar bossen en heide maar met Herman , die het gebied op zijn duimpje kent, zou het helemaal goed komen.
Er was een goede opkomst van 30 ruiters.
Daarnaast waren enkele gasten die de sfeer van de jacht wilde proeven: de Houndsmeet en later ook bij the kill aanwezig waren. We vertrokken met 11,5 koppel of hounds.
In het begin ontstond er even verwarring en raakte we het spoor bijster maar na enkele honderden meters kwam het helemaal goed en hoorde en zagen we de honden er vol voor gaan. We gingen in hoog tempo dwars door het bos wat de nodige stuurmanskunst vergde maar het was prachtig en goed te rijden. Aangezien deze bospercelen als productiebos gebruikt worden, worden er slootjes, sloten en grachtjes in gegraven om de bomen droog te houden. Dit leverde mooie uitdagingen en sprongen op. Zoals midden in het bos over stromend water springen. ‘ge voelt dan het hart van oe paard kloppen’ zoals ik Herman citeer of die werkelijk prachtige Trakehner hindernis alsof we die daar speciaal gebouwd hadden 😉 . Door de afwisseling met af en toe een heideveldje en paden langs akkers , konden we het spel van de honden toch nog heel goed volgen.
Vlak voor de sherry-stop lagen er nog wat omgewaaide bomen die natuurlijk nog even ‘meegenomen’ moesten worden. De sherry stop was zeer goed verzorgd door Gerard die zichzelf wederom overtroffen had met extra warme drankjes en heerlijk eten.
De laatste run was verrassend mooi en wat langer dan we gewend zijn volgens mij. Maar het zonnetje brak door, de paarden en honden waren nog vol energie dus niets kon de sliptrekker weerhouden. We kwamen aan bij de plaats van de kill bij een laagstaande zon wat een prachtig schouwspel opleverde.In een ontspannen en vrolijke sfeer werden honden en paarden verzorgd en gingen op naar de Spartelvijver uitspanning voor een stevige hap en een drankje.
Voor mij was het een bijzondere afsluiting omdat de Master en bestuur hadden besloten mij de ‘blauwe kraag’ uit te reiken. Een plechtig moment wat ik als speciaal heb ervaren. Met trots zal ik deze kraag in het jachtveld dragen.
Met nog speciale dank aan Cees van der Heyde en Herman van Gils.