Slipjacht Beusichem

Koeien…

Door André Olthof

Direkt bij aankomst staat Guus al de auto’s te begeleiden naar hun positie op de parkeerterreinen. Daar is ruim in voorzien, dus plek voor iedereen! En dat blijkt ook wel – meer dan dertig ruiters komen vandaag de jacht Beusichem rijden.

Binnen is de koffie gereed, staan er lekkere broodje op tafel en ook de flessen port staan klaar voor na de eerste koffie. Eenieder druppelt binnen en om 12:45 is het zover.

Guus neemt het woord en bedankt de landeigenaren, de volledige familiaire ondersteuning die dit mogelijk gemaakt heeft en belooft ons een enerverende jacht. Verder geen bijzonderheden, het kan alleen nog wel wat glad zijn op de dijk. Jaja…

Dick meldt dat we rijden met 12 ½ couple-of-hounds en dat Riny het veld zal leiden. Vorige keer is helaas vergeten te vermelden dat het de 50e jacht van Pien was en de 100e als Huntservice van Monique. Oh ja – het verslag mag vandaag door mij gemaakt worden – dus opletten geblazen. Wisten wij veel wat er allemaal nog zou gebeuren…

De Stirrup-Cup wordt geserveerd in de wei voor het huis. Daarna stappen we rustig naar de inzet. Na de inzet in de eerste akker belanden sommige honden in het verkeerde weiland en achter het schapengaas. Dick besluit om dan maar even terug te rijden om de honden bij de ingang weer op te pikken. We zetten weer in en steken de dijk weer over rechtsom naar grasland. Daar merk je dat de bodem goed is en komt de schwung er lekker in. Het weidse uitzicht zorgt ervoor dat je de honden mooi kunt volgen.

In de verte zien we een weiland met erg enthousiaste pony’s. Dusdanig enthousiast en nieuwsgierig dat ze over de draad springen en bij ons in het veld komen. Nelewart, deze week nog getraind in het drijven van koeien, drijft ook deze pony’s naar een hoek in het veld en wij rijden door langs de Lek. Maar ook in het volgende veld komt ons een nieuwsgierige pony tegemoet. Ook deze wordt door de inmiddels meer dan ervaren drijver Nelewart terug gebracht naar de eigen wei.

We trekken om de plas, verder door de weilanden. Een stukje hacken voor het huis van Guus en Anja langs en we zetten weer in. Een mooi stukje weiland brengt ons bij een langgerekte plas waar we moeten oversteken. Het water komt bij de meeste paarden tot de buik. Sommige van de honden proberen iets verder over te steken, maar komen nog wat resterend ijs tegen. Minimaal een van de honden komt in het ijs niet verder en moet door Remco uit het water gehaald worden. Ook lijken enkele honden achter te blijven en deze moeten dan maar door Dick, de whipper-ins en de meute opgehaald worden.

We vervolgen de jacht links en rechts en over de dijk, maken een lus en komen over dezelfde dijk weer terug. Na een omtrekkende beweging rijden we richting ’t VeerHuys en slaan daar linksaf. Rechts naast het weiland waar we over trekken staat een grote groep koeien die met ons meelopen, of eerder rennen. Aan het einde van hun weiland komen ze door de draad ons weiland in lopen en komen ons tegemoet – oeps. We ontwijken de koeien, Bo sluit het veld af en we vervolgen de jacht.

Over een mooi harde akker, een lekker weiland, door de sloot en langs de uiterwaarden loopt het als een zonnetje. De honden werken het spoor netjes uit en na 14 km jacht komen we aan bij de sherry-stop. Goed verzorgd met lekkere hapjes en een ruime keuze uit drank, alcoholisch en bijna net zoveel non-alcoholisch. Remco krijgt van links en rechts droge kleren aangeboden en we komen erachter dat, als hij al van rijbroek gewisseld is, zijn gespierde benen (en billen) niet geheel passen in de beschikbaar gestelde reserve-rijbroek van Bo.

De derde run leidt ons over de weilanden terug naar het huis van Guus en Anja. Roos, de dochter Wim Dille, rijdt in plaats van Wim en dat ziet er heel netjes uit (zie ook de videobeelden op de website). Mooie weilanden en een mooi uitzicht op de kleigronden van de Lek.

We komen weer in de buurt van ’t VeerHuys en wederom rennen de koeien mee, nu de andere kant op. Ook hier breken de koeien aan het einde van hun weiland wederom door de draad, nu aan de andere zijde en komen in het grote weiland waar wij ook rijden. Joris, de zoon van Guus rijdt er in de Defender snel naartoe. Als we de weg bij ’t VeerHuys oversteken proberen de koeien ons te volgen. De ground-crew die door Guus en Anja ingeschakeld is, blokkeert de poort en drijft de doorgebroken koeien terug. Sommige koeien zijn het daar niet helemaal mee eens en blijven het proberen. Na wat aandringen gaan de koeien terug, één van de Houdini’s springt zelfs terug over de draad.

We rijden verder en nemen nog wat weilanden rechts en uiterwaarden links van de dijk mee om uiteindelijk weer bij in het weiland bij Guus en Anja, waar we gestart waren, te eindigen. Hier is de Kill en de honden hebben hun pens wel verdiend.

Na de cheers voor de Master-Huntsman en de meute vraagt Dick nog een “hurrah!” voor Remco die een nat pak over had voor het helpen van de honden.

Dick realiseert zich nog dat Roos nog geen pens-doop gehad heeft, maar doordat er ook geen pens meer is, wordt dat lastig. Wel wordt ze nog even naar voren gehaald.

De after-hunt is bij Guus en Anja in huis. Anja en haar dochter Anique hebben, ondersteund door Anja’s zus Heleen een fantastische rijst met kip maaltijd gereedgemaakt die ons allen lekker doet smaken. Doordat de uitgebroken koeien tot tweemaal toe weer uitbreken zijn Guus, Sjaak, Madelien, Anique, Jan en Wim tot laat bezig om samen met de boer de koeien dan maar naar de stal te transporteren. Guus heeft zijn belofte waargemaakt – het was een enerverende jacht!   

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *