Jacht Ospel

Hoezo uitdagend??

Door Jessy Brouwers

Nieuwe jacht Anja en Herman i.s.m. Agnita en Arno Bakermans
12,5 couple of hounds

We vertrokken in de ochtend met een beetje regen op weg naar Ospel. Nooit eerder van gehoord : Je komt echt nog eens ergens met de Midland!

De regen ging over in een beetje miezeren (Nederland kent 500 woorden voor water waarvan het overgrote deel water dat uit de lucht valt ). Deze wasem van druppeltje gaf de juiste sfeer aan het landschap. We hadden er zin in !

Aangekomen in Ospel werden we ontvangen met echte Limburgse vlaai en alle ander ingrediënten die nodig zijn voor een warme start.

De eerste run ging onmiddellijk voortvarend van start. De honden pakte het spoor en volgde ” de Vos”  waarom ik dit zo expliciet vermeld is omdat sliptrekker Arno mij achteraf vertelde dat hij de slip getrokken had in de eerste twee runs zoals een vos loopt. Soms in rechte lijnen met plotselinge haakse bochten , het was een uitdaging voor de honden die dit vol passie en luid oppakte . Het was prachtig om te zien.

Het tempo zat er goed in en ook de sloten ! Wow wat een jacht . De ene na de ander sloot volgde : klein , groot , mét en zonder water. Kortom het was goed opletten geblazen en vgls mij voor ons allen zeer uitdagend. Dit is aan de spectaculaire foto’s ook wel te zien (waarvoor dank aan de fotograaf).

Ik dacht dat mijn paard even struikelde maar zag terug op de foto dat hij echt even de grond geraakt heeft met zijn buik. Dit maakte mij iig ook wakker.

Bij de zeer goed verzorgde sherry stop (Gerard bedankt) konden ruiters en paarden op adem komen en ons mentaal voorbereiden op de hele grote brede, natte sloot. In de laatste run. Er waren zelf ervaren ruiters die speciaal droge kleren mee hadden genomen. Ik werd er niet minder ontspannen van 😉 . Hup daar gingen we weer en jawel weer de uitdaging genoeg. Ik dacht elke keer na een sloot : dit zal ‘m geweest zijn maar nee hoor daar lag plotseling een soort kanaal voor ons.  Wat ik geleerd heb hiervan is dat wanneer je een paard hebt die meedenkt en je samen met je paard rustig blijft , het eigenlijk heel mooi en vloeiend kan gaan… maar ik wil mijn adrenaline gehalte meteen daarna niet weten.

De laatste run liepen de honden in andere lijnen : de sliptrekker Arno had mij uitgelegd dat hij een spoor had uitgezet zoals de “Haas” loopt. Toch leuk dat ik dacht te weten “hoe de hazen lopen ” .

Het was een enerverende jacht die best wat vroeg van paard en ruiter maar die iedereen goed volbracht heeft : met controle en zorg voor elkaar in het veld. Trots op onze club!