Jacht Vlierden

Wat een heerlijke dag was dit!

Door Yente Bruynel

Vandaag zijn we wezen jagen in Vlierden waar we voor werden uitgenodigd door Ton van Bussel, Wim Dille en Johan van de Vorst.

Vlierden is een klein boeren dorp met een heuse muziekkapel waarbij we onze trailers c.q. vrachtwagens parkeerden en naar de plaatselijke kroeg togen.

Wim en Johan zaten er al aan de koffie en hoewel zij wel het werk van het uitzetten van de jacht hadden gehad zouden zij zelf niet te paard meerijden.

Elly stond al weer klaar met de geldkist, en Monique en Marian vormde vandaag de houndservice.

Toen Huntsman Dick met zijn equipage (Ellen, Sjaak, Leontine), Jan Rijk (vos), fieldmaster Ad en nog 9 ruiters die het veld zouden vormen allen gearriveerd waren, heette Ton ons welkom.

Sjaak nam ook nog even het woord en vroeg ons om een moment stil te staan bij het overlijden van Frank van Elsen.

Koffie, worstenbroodje en glaasje port achter de kiezen inmiddels, dus óp naar de houndsmeet.

Het weer was ons goed gezind; ‘s-Nachts had het nog gevroren maar nu scheen er een mager zonnetje en de temperatuur was prima.

Vanuit Vlierden bereikten we na een stukje hacken met 14,5 couple of houds een grote brede “doorloopsloot” (zoals Fleur de naam heeft gegeven aan een droogstaande sloot waar je niet overheen maar wel doorheen kan). Wim Dille stond ons toe te roepen dat dáár de jacht begon.

We reden door akkers, langs sloten, over slootjes en over een industrieterreintje in het tempo dat de honden ons oplegden. Prima. Het kleine veld stond in contrast met de bult ruiters die we 4 dagen geleden nog in Berg en Dal hadden, en ook zo het landschap en de bodemgesteldheid (goed).

Na de akkers kwamen mijn favoriete bossen. Wonderbaarlijk hoe Jan de vos hier niet de weg kwijtraakt. Kriskras door kreupelhout heen en onder laaghangende takken door reden we een run waar geen einde aan leek te komen. Je hoort overal honden blaffen en moet steeds zwiepende takken ontwijken. Heeeerlijk! Wim en Johan vonden het een jacht voor bikkels en niet voor watjes. De grap ervan ontging me, maar aan hun glimmende oogjes te zien vonden zij het leuk.

Dick vond het voor de honden wat lang, en de whippers  moesten regelmatig achter een hond aan.

Ik kan me zo voorstellen dat een sluwe vos zich eerder al slingerend een weg baant door zo’n bos om aan de honden te ontkomen, dan het open veld op te zoeken en dat dit een hele realistisch nabootsing van een echte vossejacht is.

Hoe dan ook; ik geniet ervan hoe de paarden zoveel balans en behendigheid hebben dat ze over de ongelijke bosbodem kunnen galopperen zonder een boom te raken.

We genoten een door Gerard verzorgde sherrystop in de schuur van een boer.

Eenmaal weer te paard voor de derde run was het toch weer wat afgekoeld maar onze lichaams-temperatuur zou snel genoeg weer stijgen nu we graslanden en sloten gingen bedwingen. Heel even schoot mijn persoonlijke temperatuur flink omhoog toen ik niet snel genoeg zag dat vlak achter een gesprongen sloot nóg een sloot bleek te zitten. Mijn voorganger stond wat abrupt stil tussen die twee in, waardoor ik niet alles onder controle had en mijn paard op eigen houtje ook de 2esloot nam. Er zat een engeltje op m’n schouder hoor, dus ik slaakte na mijn angstschreew een vreugdekreet. Bam! Die hebben we ook weer in the pocket.

En daar was de kill alweer. Wat een heerlijke dag was dit! Een kleine club geeft weer zo een andere dimensie aan hetzelfde spelletje.

Nagenoeg iedereen at nog een stamppotje in de kroeg waarmee we de dag heel gezellig afsloten.

Ik zet Vlierden alvast weer op m’n bucketlist van 2019!