Jacht Reusel

Door Louise Fasol

Vanmorgen uitslapen, want vandaag geen werk maar jacht! Jippie! De zon doet al goed z´n best, dus ook dat zit nog mee.

Ik heb al heel wat jachten gereden met verschillende paarden, zowel eigen als die van anderen. In eerste instantie ervaring opgedaan als groom en eerst een ladieshunt gereden. Je eerste jacht in je leven vergeet je nooit meer, al is het lang geleden. Normaal gesproken heb ik, ondanks dat ik weet wat er gaat gebeuren, toch altijd een gezonde spanning, maar vandaag niet. Raar, want mijn paard heeft 10 dagen geleden zijn eerste jacht gelopen (nou ja, dat denk ik. Met een Ier weet je het immers nooit). Hij was zo relaxed en op zijn plaats dat ik vol vertrouwen heb dat dit is wat hij leuk vindt en zeker weer zo braaf zal zijn.

Lekker op mijn gemak mijn spullen bij elkaar gezocht en op naar stal. En ja, daar staat je mooie bonte met superlange manen. Dat wordt toch knotten. En ook nog veel wit. En ja meneer moet natuurlijk net gaan slapen in de stront op het stuk waar hij wit is. Als gastruiter wil je toch goed voor de dag komen, dus James moest er aan geloven.  Om 11.00 uur stonden we klaar en kwam Ton van Bussel ons halen. Wat een luxe! Echt heel blij mee, want zonder vervoer is het toch best een eind onder de man. James stond al op de wagen voor ik er erg in had. Blijkbaar had hij er al weer zin in.

De ontvangst was bij de Oude Brandtoren in Reusel, waar we werden ontvangen door gastheer Cees van der Heijden. Onder het genot van een kopje koffie (of wat sterkers om moed in te drinken denk ik) en een worstenbroodje, druppelden de mensen binnen. Voor mij heel veel bekende en vriendelijke gezichten. Wat is dit toch een fijne club. Je voelt je zo welkom en alles gaat ontspannen.

Dan wordt het toch eens tijd om aan de gang te gaan en de paarden klaar te maken. James Bont en Daantje staan al klaar in de wagen van Ton met hun zadel op. Wel zo fijn en veilig. Hoofdstelletje aan en hij is klaar. Toch maar een ophaaltrensje in, beter safe than sorry.

Sliptrekker Herman van Gils en zijn dochter waren al op pad. Het was tijd om te gaan. James liep relaxed aan een los teugeltje, keek eens toe hoe de honden inzetten en galoppeert braaf mee. Ton van Bussel keek als goede begeleider direct waar ik was, zodat ik bij hem kon aanhaken. Heel gezellig en fijn. In de eerste run lagen er heel wat slootjes, maar James galoppeerde er over heen alsof ze er niet eens waren. Halverwege het veld roept Ton, ‘hé , kun jij straks een jachtverslag schrijven’. O jee, nu moet ik alles opslaan, wie, wat waar, wanneer, hoe onthouden en ook nog gewoon genieten van de jacht. Dat ging niet samen.

Het eerste stuk ging over de velden en al gauw was daar de eerste stop met champagne. Voor ik het wist vertrokken we weer. Deze run ging deels door mooie bosschages met her en der een omgevallen boom. Tussen de bomen zag je de honden mooi het spoor uitwerken. Weer richting een veld. Mooi open en de honden waren goed te zien. Ik zit om me heen te kijken, genietend van de honden, de zon, het aangename gezelschap tot voor me Bart niet goed uitkwam bij een slootje en van zijn paard viel. Ook al ben ik gastruiter, ik reed daar achteraan samen met Ton en André Olthof. Instinctief stop ik net als zij mijn paard om te kijken hoe de ruiter er aan toe is. Gelukkig leek dat mee te vallen en stond Bart weer op. Het paard vond het echter een goed idee om alleen verder te gaan. Ik heb gehoord dat André op speurtocht is gegaan en uiteindelijk het paard in Bladel weer gevonden is. De tocht ging verder over een geweldig mooi terrein. Afwisselend mooie akkers en open bosstukken, lekker tempo en volop mooi hondenwerk. Op een van de mooie velden lag weer een leuke sloot, wel wat groter dan we tot dusver gezien hadden. Ik zette me al schrap om letterlijk de sprong te wagen. Ton  had goed in de gaten dat de honden weer terug over de sloot kwamen en hoe de grond verderop was. We bleven dus aan de goede kant van de sloot. Marleen ging met de honden mee en vond het een heerlijke dag om de temperatuur van het water te testen. Volgens mij heeft ze het toch nog droog kunnen houden en begreep paardlief dat hij even moest wachten tot Marleen er weer op zat.

De sherrystop was op een mooie locatie en buitengewoon goed verzorgt, zoals gewoonlijk. Bart en paard waren net op tijd om nog mooi de laatste run mee te rijden. Een goede afsluiting. De jacht was weer voorbij voor ik er erg in had. Natuurlijk was er nog de kill, waar de honden hun welverdiende beloning kregen. Terug bij de Oude Brandtoren stond het eten zo op tafel en was het alweer snel tijd om huiswaarts te keren.

Het was een dag van Genieten met een hoofdletter G. Een dag vol aardige mensen, gastvrijheid, gezelligheid, rust, mooi hondenwerk en dan ook nog eens zo´n braaf paard. Het voelde allemaal als een warm bad. Wat wil een mens nog meer? Voor mij was het weer een heel bijzondere dag waar ik echt heel gelukkig van wordt! Allemaal enorm bedankt!