Jacht Herkenbosch en Reusel

Het was TOP!!

door Bart Welten

Lieve mensen,

Als gast heb ik inmiddels 2 keer deel mogen nemen aan de jachten van Midland Hunt. Ik moet u zeggen dat beide keren voor mij wel een zeer bijzondere ervaring zijn geweest, en graag deel ik met u mijn belevenissen.

Laat ik beginnen bij de aankomst in Herkenbosch waar ik samen met Cees van der Heijden tegen het einde van de ochtend arriveerde. “Bart, let op dat je je sporen afdoet, want daar wordt opgelet”, oké Cees. Dus, zonder sporen liepen we richting café. Onderweg ontmoette we Sjaak en zijn vrouw en maakte we kennis, waarbij Elly me erop wees dat ik eigenlijk niet met zo’n bodywarmer binnen kon. Geen probleem, want gelukkig had Ton nog een passend colbertje en konden we met gerust hart de kroeg in.

Onder het genot van koffie / Limburgse vlaai / en port maakte ik kennis met de andere deelnemers en werd het snel duidelijk dat er een gemeenschappelijke adrenaline begon te stromen. Dan na een hartelijk woordje van welkom konden we onze paarden bestijgen om vervolgens de honden, de meute, te begroeten. Daarna de opstelling en een slok uit de beker waarna we stap voor stap elkaar volgden, achter de meute aan.

Dan in draf en, niet veel later, in galop. Heerlijk! Dit is paardrijden zoals het bedoeld is. Fijn om samen dit plezier te delen, achter de meute aan, opzoek naar de pens, of is het de onderbuik, en zijn we samen opzoek naar ieders spoor?….Wie zal het zeggen? In ieder geval groeit de saamhorigheid gestaag na iedere welkome sherrystop, mede verzorgd door “hartelijke” Gerard, de club mag blij zijn met zulke supporters!

Even later, met nieuw zicht op het spoor, na het vinden van mijn brillenglas door Jessy, hervatten we onze tocht tot we uiteindelijk de pens zien verschalken door de honden waarna wij onze buiken tegoed doen met de overheerlijke erwtensoep. Zeer voldaan van deze heerlijke dag vertrekken we richting huis. Het was TOP!!

Dan Reusel, de ene sloot na de andere. De andere was het probleem niet, maar die ene, daar had het paard noch de ruiter erg in, en belande ik diep in een zachte sloot. Het paard er vandoor, in galop, de groep voorbij, op zoek naar een nieuw spoor? André, meer dan ruiterlijk, er achteraan. Nogmaals dank! Ik, inmiddels uit de sloot gekropen ging, op advies van Bertus, toch maar even liggen om bij te komen. Met pijn in het achterbeen ingestapt bij de dames Anja en de vrouw van Karel, op zoek naar mijn paard.

Dan gaat de telefoon; “Paard gevonden, bij het golfterrein”. ( toch een andere sport? ) Wij ernaar toe, kapotte teugel maar verder niets, e.e.a. aan elkaar geknoopt, en met blauwe bil terug het zadel op, in handgalop naar de Postelse Hoeve, daar nog snel ’n slok en de jacht kon worden hervat.

Mensen, ik dank jullie voor al jullie betrokkenheid en behulpzaamheid, want ook deze dag is er een om te noteren. Graag tot een volgende jacht.

Hartelijke groet,

Bart Welten