Jacht Asten

Samen te vatten in een woord: Genieten.

Op zondag 26 januari vond de slipjacht in Asten plaats, georganiseerd door Midland Hunt. Op uitnodiging van Paul Sonnemans waren wij, masterstudenten Diergeneeskunde, ook van de partij op deze prachtige jacht. Nog helemaal nieuw in het wereldje, maar nu al verkocht aan deze prachtige combinatie van paardrijden, diervriendelijk jagen, gezelligheid en oude tradities.

Er werd verzameld bij manege Heijligers in Asten, waar we verwelkomd werden met koffie, thee en broodjes. We overtraden daarbij wel gelijk een etiquette-regel; de rijlaarzen en rijjas dienen bij deze samenkomst al gedragen te worden! Desondanks werden we warm ontvangen door iedereen en kregen we uitleg over het verloop van de rit. Tijdens de officiële introductie van Paul, waarbij we voorgesteld werden aan de andere jachtruiters, begingen we gelijk een tweede fout. Binnen dient men géén sporen om de rijlaarzen te dragen! Al doende leert men, zullen wij maar zeggen.

De jacht startte aan de andere kant van de snelweg, waar de rit begon over een omgeploegd maïsveld. Cees van der Heijden ontfermde zich over ons, net als in Someren. In galop voerde hij ons weg van de groep om ons te trakteren op ruige stukken dwars door het bos. Cees dacht ons daarin wel af te kunnen schudden, maar hij heeft ons duidelijk onderschat daarin. 

Na de eerste run werden we getrakteerd op een glas champagne ter ere van de 300e jacht van Riny. Proost! Hier brak het zonnetje door en gingen we op weg naar de tweede run. Een prachtige run door de weilanden, met flinke sloten en stukken waar de paarden flink moesten ploegen. Maar man man man, wat was het mooi! 

Na de weilanden was er een korte pauze om de honden en paarden even op adem te laten komen. De honden maakten daar gretig gebruik van en doken direct het nabijgelegen water in. Dwars door het bos voerden de honden ons daarna richting sherrystop, waar we wederom hartelijk ontvangen werden met een hapje en een drankje. Na een klein uurtje vertrokken we richting de laatste run. 

De laatste run was een combinatie van bos en weilanden, takken in het gezicht en sloten. Vooral het laatste weiland, met de zonsondergang op de achtergrond, nog één keer de wind in de haren. Samen te vatten in een woord: Genieten. En dan, zo plots als de jacht begon, is zij ook weer ten einde. Gezamenlijk togen we naar het jachtmaal bij manege Heijligers, alwaar een dampend stamppotbuffet op ons stond te wachten.  Die ‘big smile’ van oor tot oor zal voorlopig niet van ons gezicht verdwijnen! Midland Hunt, hartelijk bedankt dat wij weer bij een slipjacht mee mochten rijden! Paul, dankjewel voor de uitnodiging en de introductie bij de andere jachtruiters en vereniging!