Jacht Garderen

Door de ogen van een cavalerist

Door Elnt (R) Henk Jan Nix

Voor de 3e keer reed ik in het groen mee met de Midland Hunt, uitgenodigd door André Olthof. Ging ik de eerste keer nog mee op het paard van Inge, deze keer reed ik voor de 2e maal een jacht met mijn 6-jarige KWPN merrie Hope. Dat het geen Ier is, zal de meesten wel zijn opgevallen.

Over mijzelf: Mijn naam is Henk Jan Nix, ik woon sinds 2001 in Milsbeek met mijn vriendin Ymke, we hebben geen kinderen, ik werk voor Stiba (Branchebehartiger van autodemontagebedrijven) en rij sinds ’89 als ruiter mee bij het Cavalerie Ere-Escorte dat als hoofdtaak heeft het escorteren van ons Staatshoofd bij de rijtour tijdens Prinsjesdag. Enkele jaren geleden dook André Olthof daar op die ik al 20 jaar eerder had leren kennen toen hij en Inge nog op manege de Mookerheide reden. En zo ben ik bij deze jacht uitgekomen.

André was zo aardig om mij op te halen zodat Hope de trailerrit en het wachten op de trailer naar goed voorbeeld van Boaz hopelijk overneemt. Het zou heel mooi zijn als ik straks zelfstandig met haar op pad ga zonder dat dat gedoe geeft.

Bij aankomst in Het Molentje te Garderen was het al gezellig druk. Iedereen gedag gezegd en geprobeerd de namen en functies binnen de vereniging te onthouden en wat te eten en te drinken gekregen, er werd meteen al goed voor ons gezorgd. De organisatie gaf uitleg over de dag en wat we konden verwachten. Als eerste waren Madelien en Maren Kindt aan het woord waarbij Madelien uitlegde dat er naast enkele zaken die we niet moesten verstoren, we ook enkele verassingen zouden tegenkomen en er een stuk bos in de rit opgenomen was. Ook werd aandacht gegeven aan de verassing tijdens de sherrystop waarvoor niet nader genoemd wild door een gehaktmolen was gegaan die niet alleen aanwezig was, maar ook gewoon goed bleek te werken. Ook werd Sjaak Malestein uitgebreid genoemd en geroemd om zijn steun en expertise die deze jacht een goede voorbereiding garandeerde. Er zijn meer mensen aan het woord geweest, echter ik heb niet alles onthouden omdat ik toen nog niet wist dat ik het verslag zou schrijven. Madelien beloofde ons ook dat het vanaf half 1 droog zou zijn.

Nadat de paarden gezadeld waren, werden de honden uit de vrachtwagen gelaten en toen alles onder appel was, begon de verplaatsing naar het begin. De honden waren zo enthousiast (of er zit zoveel wild op deze locatie) dat ze nog vóór we bij het spoor waren, ze er zelf al een vonden en alvast op pad gingen. Dat werd mooi vanuit de beweging opgelost voordat we bij het daadwerkelijke spoor waren en we hoefden niet eens te stoppen.

Vandaar ging de snelheid er meteen in. Ik hoop dat ieders paard fris was en dat niemand het opviel, maar de eerste km had ik even werk. Het genieten kwam, zeg maar, later. Hoofdzaak was even geen anderen in de weg te zitten, zeker geen Whippers-in of honden en niet de Master voorbij. Dat zullen anderen vast nooit hebben. Ik was blij dat Hope daarna best goed in tempo te regelen was en zich ook liet inhalen door anderen zonder er een wedstrijd van te willen maken. Dat had ik de vorige jacht op het laatst ook, maar nu kwam dat veel sneller. Ik denk dat dat nog beter gaat worden als we nog een paar keer mee mogen. Tijdens de stops was ze mooi rustig en kon ik of aan de lange teugel rondstappen om haar niet teveel af te laten koelen of ze stond netjes stil tijdens gesprekken. Het is soms een hete sprinkhaan, maar ze is makkelijk met andere paarden en staat ook met op- en afstijgen doodstil. Ik kreeg later enkele keren te horen dat ze het al een stuk beter deed dan de eerste keer en dat heb ik als een compliment opgevat. Wat voor mij belangrijk is, is dat ze naarmate de jacht duurt, steeds makkelijker te rijden is. Ik heb wel eens op huurpaarden gereden die bijna blind door het bos probeerden te denderen en alleen maar erger werden. Dat moet een jachtpaard nou net niet doen. Ik hou wel van een heet paard, maar een hele jacht op leven en dood vechten is niet zo relaxed. So far so good.

Er waren enkele greppels die ze (op de eerste na) zonder veel moeite nam. Ik moet nog eens wat echte slootjes ergens vinden om wat met water te oefenen (sommigen zullen zich de wijze waarop ze wat bredere waterhindernissen neemt vast herinneren) maar de verassingen in het bos werden moeiteloos genomen.

Vanaf een uur of 1 was het half 1 en hield de regen op. Ongeveer. Ondanks de regen die de bodem tamelijk zacht had gemaakt, was het niet enorm zwaar vanwege de vooral zanderige bodem. Bij 1 of 2 hele zachte stukken grond ben ik even over de wegen ernaast gereden. Dit was de eerste keer dat Hope ook een stukje bos in de jacht reed, maar dat ging gecontroleerd. Niet dat ze geen bos kent, ik rijd bij ons 2-3x per week in het Reichswald of op de Jansberg, maar met zoveel paarden is toch anders.

Bij de Sherrystop was ik blij een deken met hals mee te hebben vanwege de gemene wind, maar ze stond netjes op rust naast Boaz aan het touw. Voor de ruiters was er een overvloed aan lekkers en als ik het goed begrepen heb, bleken de hamburgers van zelf gedraaid ganzengehakt gemaakt te zijn. Die waren in ieder geval geweldig en een aangename verassing.

Ik had tijdens de runs genoeg tijd om te zien hoe een achtergebleven hond weer naar voren gestuurd werd en het viel me op dat er wel eens één (en soms meer) zijn eigen spoor bepaalde. Ook was er een hond die af en toe vanaf een afstandje inschatte waar de meute zou uitkomen en dan een shortcut nam. Waarschijnlijk niet de bedoeling, wel slim. Vlak voor de sherrystop dook er nog een ree een rij struiken in waar wij over de akker reden. Wij zagen deze keer niet heel veel wild, de honden wisten wel beter.

Bij de kill werden 3 nieuwe ruiters ingewijd en nadat de honden hun beloning gehad hadden en alles ingeladen, was het tijd voor de afterhunt. Bertus Balvert kreeg zijn kraag van Ad van der Zande en Master Dick van Haaren gaf zijn ervaring over de dag weer. Het veld telde 33 ruiters M/V en 2 sliptrekkers. De variatie in terrein bij deze jacht werd benadrukt en de organisatie en sliptrekkers werden nogmaals uitgebreid bedankt (terecht).

Er werd door enkele mensen aangegeven dat ik als ik nog geen full member ging worden er ook zoiets is als non-riding membership. Dan kan ik wat vaker meerijden. Gewend aan militaire logica had ik daar wel beeld bij.

Na nog wat drankjes, leuke gesprekken en soep gingen we op weg terug naar het Oosten. Dit was weer een zeer geslaagde dag met een groep leuke relaxte mensen. Ik ga zeker vaker mee omdat het gezellig is en het paard er enorm van verbetert. André en Midland Hunt bedankt!